Linda’s blog: It’s all in the game…

19 januari 2018 Nieuws Revalidatiefonds 539x gelezen

Meedoen, meetellen, meespelen. Woorden die je vaak hoort als je een handicap, ziekte of stoornis hebt. Niet gek. Of toch wel? Het komt vast niet als een verrassing dat ik dat soms juist wél gek vind. In deze blog leg ik je uit waarom.

Het is 1991. Ik ben 10 jaar. Met vriendjes en vriendinnetjes spelen doe ik het liefst. Op school en thuis. Binnen en buiten. Buiten, vooral buiten. Rondjes racen op mijn driewieler, verstoppertje spelen, in bomen klimmen en rolschaatsen.

O, ik wil zo graag rolschaatsen. Ik blijf maar oefenen. Eerst binnen, in een gymzaal. Mijn vader badmintont en ik schaats op mijn tweedehands rolschaatsen. Of liever: ik klamp mij vast aan een enorm opbergrek voor speelmatten en rijd rondjes. Bij elk rondje krimpt mijn angst en groeit mijn lef. Na een paar gymzaalsessies is het tijd voor het echte werk.

Op een koude en regenachtige zondagmiddag doe ik het. Ik stap onze deur uit en wiebel de achtertuin in. Ja, ik ben buiten, een meter verwijderd van onze poort. Zo trots! Maar al snel gaat het mis: ik val. Met mijn hoofd in de bosjes en op de natte aarde. Wat ik ook doe, opstaan lukt niet meer. Ik kan alleen nog maar wachten. Ik heb het koud, de schaafwondjes op mijn handen prikken en in mijn nieuwe spijkerbroek zit een gat. Ik roep zachtjes om hulp, want schreeuwen durf ik niet.

Dan gaat er – eindelijk – een poort open. Een buurvrouw ziet mij en zet meteen haar fiets en boodschappentassen aan de kant om mij op te rapen en thuis te brengen. Mijn ouders en ik worden getrakteerd op een donderpreek. Iets met onbegrijpelijk, onverantwoord en gevaarlijk. Ik huil en weet het zeker: dit spel kan ik niet meespelen. Ik heb het er moeilijk mee. Het voelt als falen en het maakt mij ook een beetje bang. Ben ik dan toch anders?

Terug naar 2018. Ja, ik ben anders. Ja, ik kan niet altijd meedoen, meetellen en meespelen. Maar wil ik dat eigenlijk wel? De laatste tijd twijfel ik daaraan. Want gaat het wel om meedoen en meespelen? Of is gewoon doen, denken en spelen ook prima? Het spel zelf spelen, zelf de spelregels bepalen, zonder mij te spiegelen aan wat normaal is of zou moeten zijn?

Heel eerlijk, ik weet het antwoord (nog) niet. Daarom worstel ik er ook zo mee. Maar ik blijf zoeken. Want er komt een moment dat ik het vind, het juiste evenwicht. De juiste balans tussen zelf doen en meedoen. Ik ben dichtbij.

Wordt vervolgd!

Linda, blogger voor Revalidatiefonds

Ontvang onze maandelijkse nieuwsbrief